Laatste films

Het nieuwe Shilling roer voor de Y8122.

{videobox}OpzRKDqafww||box=1, lightbox=1{/videobox}


 

 

 

 

Y-links 2000 - 2

 

Hier is de 5e Y-links.

Op 10 mei 2000 is Stichting Y8122 een feit!

Het "groffe werk" aan romp van de Y8122 is bijna gedaan, diverse verhalen hierover. Diverse aanpassingen aan de Dombo. ontwikkelingen in de scheepvaart door Paul Schaap. Touwtrekken met de Dombo, een geweldig verslag van een reisje naar Terschelling, kortom weer veel lezenswaardigs.

 

Informatie Stichting Y8122

Jaargang 3, nummer 2, najaar 2000

 

Voorzitter R. Witte
Secretaris W. v. Spijker
Penningmeester P. v.d. Kuijl
Commisaris Dombo T. v. Bakel
Commisaris W. Hermans

 

Contactadres:

R. Witte

Vlamingstraat 23

1781 ME Den Helder

tel: 0223-618018

 

ABN AMRO rekeningnummer: 40.26.61.494

Donaties zijn altijd welkom vanaf f 30 -- per Jaar, u ontvangt dan tenminste 2x per jaar " Y links" na overmaking op bovenstaand banknummer en na inlevering van adres.

 

donateursformulier-y8122-1999 


 

Van de voorzitter.

Voor u ligt weer een nieuwe uitgave van ons blad de Y-links. Een verklaring van de titel treft u aan op de achterzijde van dit blad.


Geen enkele vereniging of anders genoemde club, die een doel nastreeft zoals de onze, kan zonder draagvlak functioneren. Om dit verder uit te werken, bouwen wij op dit moment aan de vorming van de "Vriendenclub van de Y8122". De vorming van de vriendenclub zal gedaan worden door de commissaris donateurs van onze stichting, John van der Veen. John is zelf pas sinds kort bij onze stichting en heeft zich opgegeven voor een bestuursfunctie. Eerst gekoppeld aan de secretaris en nu dus de donateursclub. ln het begin van november zal er een bij- eenkomst voor de donateurs worden georganiseerd waarover u als donateur op dit moment al reeds geinformeerd bent. Het is ook altijd goed als u andere geïnteresseerden met u meeneemt. De groep kan wat dat betreft niet groot genoeg worden. Bij deelname aan de groep zullen een aantal voordelen gekoppeld worden, die het aantrekkelijk zullen maken om lang lid te blijven. John zal dat meedelen op de bijeenkomst.


Even terug naar een van de doelen en wel het hoofddoel van onze Stichting Y8122. De restauratie van de Y8122. De werkzaamheden aan de romp zijn op 2 oktober van start gegaan. Dit is een lang verwachte stap en wel een hele grote in de voltooiing van het project Y8122.


Op vele plaatsen zijn er plaatdikte metingen genomen om te bepalen welke platen en spanten er precies vervangen dienen te worden De werkzaamheden die op dit moment uitgevoerd worden zijn het demonteren van de stalen opsluitranden van het berghout. Het wegbranden van overtollige delen zoals bolders, te dunne spanten en huidplaten.

 

Er is al vaak binnen de groep over gesproken dat het toch een geweldige inschattingsfout, uit het verleden, is geweest om er een deel uit te slijpen met de bedoeling dit in een keer te vervangen. Dit is iets waar wij nu toch wel een probleem mee hebben. Maar dit zal uiteindelijk ook wel weer opgelost worden.

 

Als het "groffe werk" gedaan is zal in november de romp naar binnen gaan om verder afgebouwd te worden. Als alles meezit en er geen onverwachte dingen gebeuren zal dit deel afgerond worden, medio april 2001. Eindelijk durf ik een datum te noemen. Hierna volgt dan nog de afbouwfase die nog geruime tijd in beslag zal nemen. Dit is natuurlijk ook afhankelijk van het beschikbare budget.

 

Om de gehele bouw te begeleiden is er een bouwteam geformeerd. Dit team, bestaande uit 6 man, is als volgt samengesteld; 2 scheepsbouwers, 1 lasdeskundige, 2 werktuigbouwers en 1 man voor het elektrische gedeelte. Zij zullen gedurende het verdere proces de bouw begeleiden op alle fronten. Het team komt 1 keer in de maand, of naar behoefte meer, bij elkaar. Uit hun midden zal een lid van het bouwteam als commissaris in het bestuur plaats nemen. Het is de bedoeling om dit team later om te zetten naar een onderhoudsteam voor de "Y".


Ook aan de "Dombo" moet het nodige gebeuren in de winterperiode. Besloten is er een toilet te plaatsen, omdat het voor gasten aan boord een probleem kan zijn om van de bestaande gelegenheid gebruik te maken.

 

Verder zal er een ander verwarmingssysteem aan boord geplaatst worden. Dit systeem, hete luchtverwarming, zal er voor zorgen dat het schip in de winter sneller en goedkoper droog en warm zal zijn. Tevens kan in de zomer de ventilator voor de nodige frisse lucht zorgen in de slaapverblijven. Dit alles om voor onze gasten en voor onszelf een klein beetje meer comfort aan boord te krijgen. En van de gasten moeten wij het, voor wat betreft de inkomsten, voor een deel hebben.

 

Ook dit afgelopen vaarseizoen hebben wij weer een flink aantal gasten gevaren. Er zit nog altijd een stijgende lijn in de aanvragen. Gezien de reacties in het gastenboek zijn de gasten zeer tevreden over de tochten, maar dit wil niet zeggen dat er geen punten in het programma verbeterd kunnen worden.

 

Tevens hebben wij een aantal afvaarten kunnen verzorgen voor de plaatselijke V.V.V. Ook hierin kunnen we een stijgende lijn herkennen. Een goede zaak maar tevens een zorg voor het bestuur om altijd weer een bemanning klaar te hebben staan. Dit is niet altijd een "makkie". Tijdens de komende najaarsvergadering zal ook een voorstel van het bestuur komen voor het nieuwe vaarprogramma 2001. Zoals eerder in dit artikel gemeld is het niet altijd even makkelijk om een bemanning samen te stellen voor de vaartochten. Op de voorgaande vergadering is er gestemd over de vaartochten voor de V.V.V. Een ieder is, tijdens de vergadering, op de consequenties gewezen. Toen waren er genoeg schippers die voor dit voorstel hebben gestemd. Het is wel te begrijpen, maar het is toch een moeilijk
punt om er daarna invulling aan te gevenll Laten wij er met ons allen de schouders onder zetten om dit het komend seizoen nog beter te laten verlopen.


ln deze uitgave kunt u ook een nieuwe rubriek vinden van de journalist Paul Schaap die op o.a. op nautisch gebied veel kennis in huis heeft over de laatste ontwikkelingen op sleepboot gebied. Ook hier zijn veel nieuwe ontwikkelingen te melden op vooral de voorstuwingstechniek.


Tot slot gaan het bestuur en het bouwteam een drukke tijd tegemoet. Druk, maar wel hopelijk een mooie tijd gezien de ontwikkelingen die plaatsvinden rondom ons aller "Y".

 

De voorzitter Stichting Y8122.

Rob Witte

 


 

Y8122

Hoera, de Y8122 wordt eindelijk toch werkelijkheid, een klus om nooit te vergeten. Gewoon de schouders eronder zetten en beginnen. Nadat alle voorbereidingen eindelijk zijn afgerond, gaan we vol goede moed aan de slag. We gaan op zoek naar materiaal, want het moet een mooi schip worden. Tenslotte is het een sleepboot met grote historische waarde voor het nageslacht.

 

Na twee maanden van zwoegen en zweten op zolder is het casco zover, dat de ketel en de compound 2-cilinder geplaatst kan worden. Nadat diverse pompen en pijpen zijn aangesloten, kan het bovendek geplaatst worden. Op het bovendek is de afvoergassenpijp al gemonteerd. Dit bovendek bestaat onder andere uit het stuurhuis, ramen, stuurrad, diverse patrijspoorten, koepels en ingangen met de beting. Dat geeft al een heel ander gezicht. lk mag wel zeggen dat heeft "smoel". Vervolgens wordt het roer gemonteerd en ik moet zeggen: "het werkt goed'. Voor de schroef heb ik stad en land afgelopen, maar ik heb hem uiteindelijk toch gevonden.

 

Vervolgens wordt het schip keurig in de verf gezet. Nadat het schilderwerk goed gedroogd is, kan ik beginnen met het aanbrengen van de tuigage. Nu gaat het gebeuren, ik hoor Herman en Piet naar elkaar roepen: "Er is genoeg stoom". Het schip komt langzaam los van de kant, stoomblazend uit de pijp. Voor het schip prijkt een boeggolf, die lijkt op een snor. Daar gaat een brok geweld, een prachtschip met 115 pk op de schroef. Het schip vaart weg alsof het nooit is gerenoveerd. Dit had niemand durven dromen, dat zo'n mooie historische sleepboot wederom in de vaart is gekomen.

 

Ineens hoor ik met luide stem: "Cor kom je eten!!!".
lk schrik wakker en daar staat Vera voor me, of ik kom eten. Jammer het is een droom, maar het model staat in al zijn glorie op tafel. Hij staat klaar om naar de Stichting Nautische Monumenten te Den Helder te varen.

Cor van den Berg

 


 

Ontwikkelingen in de scheepvaart

door Paul Schaap

Bijna tien jaar geleden begon Scheepswerf Damen in Gorinchem aan de ontwikkeling van een nieuw type kust-annex havensleper. Het betrof een zogeheten ASD sleper die niet alleen heel wendbaar is, maar ook over een grote trekkracht beschikt. Ondertussen is dit type sleper een groot succes op zowel de binnenlandse- als exportmarkt.

 

Scheepswerf Damen heeft door de jaren heen wereldwijd grote bekendheid verworven met het ontwerpen en bouwen van standaard scheepstypen, waaronder de Mini en Multi Cats en de conventionele Stan Tugs. Van laatstgenoemd type zijn de afgelopen decennia al meer dan duizend slepers gebouwd en naar alle uithoeken van de wereld geëxporteerd. Bijna overal zijn de Damen Stan Tugs te vinden, met name op die plaatsen waar baggermaatschappijen en aannemers werken uitvoeren. De slepers uit Gorinchem zijn echte werkpaarden die naast slepen ook voor allerlei andere taken kunnen worden ingezet, zoals anker- en peilwerk. Ook vanuit Den Helder zijn Damen Stan Tugs actief. Rederij Waterweg heeft er een aantal in haar vloot van werkschepen, waaronder de Coastal Power, Nicoline 4, Coastal One en Coastal Force. De eerste drie zijn Damen Stan Tugs 1605 en de laatste is een Damen Stan Tug 1906. De getallen achter het scheepstype hebben te maken met de lengte en breedte van de schepen.

 

Ontwikkeling

ln april 1991 begon Damen aan de ontwikkeling van de Azimuth Stem Drive (ASD) Tug. Een zeer wendbare sleper met zowel voor- als achteruit een grote trekkracht. De werf spreekt zelf over een optimale havensleepboot, waarbij dynamische sleepeigenschappen, manoeuvreerbaarheid en veiligheid de hoogste prioriteit hebben. Een ASD Tug heeft, in plaats van schroeven in een straalbuis en roeren, twee zogeheten roerpropellerunits onder het achterschip. Doordat deze roerpropellers 360 graden kunnen draaien, is de sleper bijzonder wendbaar en kan er vooruit bijna net zo hard worden gevaren en getrokken als achteruit. Daarnaast is, om bij havensleepwerk optimaal als achterboot te kunnen fungeren, ook op het voorschip een zware sleeplier geïnstalleerd. De romp is van het rondspant type en uitermate zwaar geconstrueerd met huid en vlakplaten van 12 mm dikte en een berghoutgang van 20 mm dikte. Kortom, een fantastisch werkpaard met ongekende mogelijkheden.

 

Groot voordeel van de keuze voor roerpropellerunits is dat er bij deze manier van voortstuwing geen vaste schroefassen, tandwielkasten, roeren en stuurmachines nodig zijn. Eind 1991 was het basisontwerp gereed en kon men de boer op om kopers voor het innovatieve ontwerp te vinden.

 

Belangstelling

Al vrij snel wist Damen de belangstelling te wekken voor haar nieuwe ontwerp. Zowel in Europa als Azië bleken reders zeer geïnteresseerd in de Damen ASD Tug, wat al vlot tot verkoopresultaten leidde. Als één van de eerste meldde zich de Italiaanse sleepvaartmaatschappij Rimorchiatori Riunti Spezzini uit La Spezia. Deze rederij bestelde in Gorinchem een ASD Tug 3110 (lengte 31 meter, breedte 10 meter). Tevens werd een optie genomen voor een tweede sleper van dit type. ln totaal zou de werf drie van deze slepers aan de Italiaanse rederij opleveren. Elk met een trekkracht vooruit van 50 ton en achteruit van 45 ton.


Maar ook andere rederijen meldden zich in Gorinchem, waaronder de bekende Britse sleep- en bergingsonderneming Cory Towage en later ook Howard Smith. Voor eerstgenoemde rederij bouwde Damen de ASD Tug 3110 Portgarth en enkele jaren later de Anglegarth en Millgarth. Voor Howard Smith werden de ASD Tugs 3211 Melton, Bentley en Lady Madeleine gebouwd. Dit drietal heeft een trekkracht vooruit van 60 ton en achteruit van 55 ton. De orders bleven echter binnenstromen en na een aantal jaren waren er al zo'n vijftig ASD slepers gebouwd en verkocht naar alle delen van de wereld.

 

Foto:

ASD-tug-damen-2000-2Algemeen plan van een Damon ASD Tug 3111

 

 

Op de thuismark wilde het in eerste instantie niet zo vlotten. Maar dankzij Smit lntemationale. één van Nederlands bekendste sleep- en bergingsmaatschappij, zou daar verandering in komen. Smit bestelde de afgelopen jaren maar liefst twaalf ASD slepers, waarvan vier ASD Tugs 3110 bestemd voor een temiinalproject in Nigeria, vier ASD Tugs 3111 voor havensleepdiensten in Panama, en vier ASD Tugs 3111 voor sleepwerk in de Europoort en het Rotterdams Havengebied. Voor het terminalproject werden de Smit lle-lfe, Smit Ahoada, Smit Rima en Smit Yerwa gebouwd. Slepers met een trekkracht van bijna 53 ton vooruit en bijna 50 ton achteruit. Voor de havensleepdiensten in Panama werden de Smit Marne, Smit Missouri, Smit Mississippi en Smit Mersey gebouwd en voor de Europoort De volgden nog de Smit Clyde, Smit Humber, Smit Loire en Smit Rhône. Allemaal slepers met een trekkracht vooruit van 65 ton en achteruit van 60 ton. Al deze werkpaarden zijn ondertussen opgeleverd en volop in bedrijf.

 

Naast nieuwbouw in Gorinchem zijn er ook nog tal van ASD Tugs in licentie op andere werven gebouwd. De Damen ASD Tug blijkt dus duidelijk in een grote behoefte te voorzien en is gezien de reeks internationale bouwopdrachten een groot succes op de exportmarkt. Maar ook de belangstelling voor de andere typen standaardslepers die uit Gorinchem blijft groot.


De bouw van het casco van de Y8122.

Hoera het is er eindelijk van gekomen ze zijn in week 40 begonnen met de bouw aan de romp Y8122 onder supervisie van onze meester Chris Heesters.

 

Volgens Chris moet er nog het nodige gedaan worden om met de bouw te kunnen beginnen, zoals het vuil en water uit het schip halen en het afdekken van de romp voor regen en kou. Ook het regelen van spullen, zoals het plaatwerk en gereedschap dat ze nodig hebben. Als alles schoon en opgeknapt is kan de werkelijke verbouwing beginnen.

 

Het is wel leuk te vermelden dat de bouw begonnen is met leerlingen van de Rijkswerf en de nodige vrijwilligers. Het is maar een klein stukje, maar we volgen het op de voet.
Dit is de eerste aflevering van "Wordt vervolgd".

Chris & Cor

 


TREKKRACHT

Op zondag 9 april 2000 zijn Vera en ik, samen naar de oude rijkswerf gegaan om te kijken naar de kermis. Al kijkende raken we beland bij gebouw 41. Diverse spullen stonden daar opgesteld zoals stoomfluiten en een aantal draaiende motoren. Ook was er binnen de gebruikelijke kraam met drank en soep. Bij de kraam bestond de mogelijkheid om je als donateur op te geven. Willem was apetrots, want er hadden zich al 4 donateurs aangemeld. Ga zo door zou ik zeggen.

 

Na de mensen gedag te hebben gezegd vroeg Rob of ik zin had om mee te doen met touwtrekken. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Het zou een wedstrijd worden tussen de Dombo en de Pieter, welke zou plaatsvinden in het bassin van de oude rijkswerf. ln het midden van dit bassin staat een afmeerpaal.

 

Onder elkaar waren we het er over eens dat de Pieter zijn kop aan deze paal vast zou maken en dat wij met de Dombo zouden trekken. Dat alles gebeurde rond 14.00 uur, om het zo realistisch mogelijk te maken, hebben we flink aan de tros gehangen. We hebben zo gelaveerd dat de Dombo erg schuin ging hangen. Wat op zich voor een buitenstaander een mooi gezicht is. Na ongeveer 15 minuten stapten we aan wal en, ja hoor, daar kregen we te horen dat het geen stijl was zo'n klein bootje tegen zo'n grote. Omdat het een groot succes was en een hoop mensen het niet konden zien, werd het evenement herhaald om 15.15 uur.

 

Mensen van de Stichting Y 8122, jullie hebben er iets moois van gemaakt. Bij deze wil ik jullie bedanken dat ik er ook aan mee mocht doen.

Cor van den Berg

 


 

damen-asd-tug-y8122-casco-2000-2 


 

1e Reisje naar Terschelling.

Op 22 juni jongstleden werd de Dombo om 8 uur 's morgens door zijn 2 koppige bemanning Nan en Herman door de Zeedoksluis naar buiten gebracht. (het weer was af en toe bewolkt wind kracht 3 z.w. met mogelijk een bui) om te worden afgemeerd bij houten steiger 5. Hier zouden wij wachten op onze gasten die tijdens het Oerol festival op Terschelling voor een nachtje de bloemetje's buiten wilden zetten.

 

Uiteindelijk kwamen de gasten iets later dan afgesproken aan boord. De bagage werd gestouwd. toen een van de aanwezigen z'n portemonnee bleek kwijt te zijn (dat begint goed dachten wij). Na wat heen en weer ge|..l besloot de man naar huis terug te gaan om daar te zoeken, omdat de auto waarin hij was gekomen ook geen portemonnee opleverde.


Na hem van onze kant vurig tot spoed te hebben aangespoord, daar Rob W. die ons kwam uitzwaaien door de stress zowat door de steigerplanken sprong. Wij begonnen met Rob mee te doen, omdat de verkeerscentrale aanwakkerende wind 3 tot 4 z.w. doorgaf, met later op de dag uitschieters naar 5. De beste ging man huiswaarts om na 35 minuten nog steeds zonder geldbuidel, maar een flinke dosis bloemkolen aan boord terug te keren. Nan en ik hadden intussen het besluit genomen af te varen met of zonder portemonnee of de eigenaar, tijd is geld zoals een ieder weet. Maar het lot was de man gunstig gezind. Net toen wij ons besluit aan de groep bekend wilden maken brak er enig rumoer onder onze gasten uit. Het bleek namelijk dat de als vermist staande portemonnee die ochtend van broekzak venivisseld was, doordat deze bij het ontkleden uit de zak was gegleden en de volgende ochtend bij het aankleden door een ander werd aangezien als zijn eigen portemonnee en er nu aan boord achter kwam dat hij 2 van deze dingen bij zich droeg. U begrijpt dat dit natuurlijk de nodige hilariteit gaf, waardoor we pas na 09.30. uur los van de steiger richting Texelstroom gingen.

 

Toen we na een paar uur varen in het Scheurrak voeren, was de wind al aangewakkerd tot kracht 4 met uitschieters naar 5 z.w. recht achteropkomend. Dit gaf voor ons aan boord nauwelijks enig ongemak. Dit werd echter iets anders nadat we het lnschot indraaiden en de golven bakboord schuin achter kwamen en we begonnen te rollen. Maar het was nog steeds goed te doen aan boord en de stemming binnen de groep was nog steeds opperbest. Zelfs de dame die een fobie tegen alles wat maar kon varen had ontwikkeld op haar eigen boot, vermaakte zich best in de stuurhut. En zij vermaakte op haar beurt ons, zodat de tijd toch aardig omvloog. Na ruim 3.5 uur gevaren te hebben kregen we de Brandaris (de vuurtoren van Terschelling) in zicht; nog 2 uurtje's te gaan. Met nog een uur te varen gaf de Brandaris kracht 5 z.w.. Nog even en we konden de Westmeep indraaien.

 

We moesten nog een kleine 35 minuten varen. toen plots als een kanonschot de rust in de stuurhut verstoord werd door het motoralarm. Nan die achter het stuurrad stond en dit kakofonisch geluid voor het eerst hoorde keek verschrikt en met een blik van wat gebeurt hier naar mij. Ik kon op dat moment ook nog niets zeggen, maar na een blik op het meterpaneel bleek dat ons koelwater te warm was geworden, we draaiden namelijk op de binnenboord koelwaterbun. Na dit probleem verholpen te hebben zijn we verder gevaren en zonder problemen afgemeerd in de haven van Terschelling.

 

Nadat de boot op zijn definitieve plaats was afgemeerd, konden de gasten de wal op. Wij gingen de tent over het achterdek spannen, wat een pracht van een bivak on board opleverde. De maaltijd werd door ons op de wal genuttigd en de avond aan boord, onder het genot van een schippersbitter, doorgebracht. Om 23.00 uur zijn we te kooi gegaan, de gasten hebben we die dag niet meer gezien.

 

Op Vrijdag 23 Juni om 07.00 uur uit de veren. Nan gepord en richting toiletgebouw gesukkeld. Nan vergeet de volgende keer het toiletpapier niet mee te nemen! Terug aan boord bleek dat alle gasten de boot weer hadden gevonden en een ieder al dan niet luid snurkend, in de tent in zijn slaapzak op dek lag. Waarvoor waren die kooien ook weer.

 

Nan en ik zijn koffie en een stevig ontbijt gaan maken, want na zo'n zware daglnacht moeten ze wel gieren van de honger, zo redeneerden we. En ja hoor om 8 uur hebben we iedereen wakker gemaakt voor ontbijt; er werd niet gegeten maar gevr..t..n. Het bakken van eieren was dan ook een succes.

 

Om 09.00 uur gaf de Brandaris nog steeds zuidwesten wind kracht 5 op. We besloten de tent op te ruimen en te vertrekken naar Den Helder, meestentijds de golven recht op de kop dat moest lukken.

 

Om 10.00 uur werd losgegooid en de haven uitgevaren door het Vliestroom naar de Westmeep, het viel nog steeds allemaal erg mee. Alleen in het Scheurrak omdraai konden we de volgende boei door de golven niet meer zien, maar na enig zoeken zagen we hem af en toe boven een golftop uitkomen en konden we verder, de mannen op het achterdek vrolijk feestend en de dames in de stuurhut.

 

Om de dames wat afleiding te bezorgen werd gevraagd of ze wilden helpen met het bereiden van de soep en het klaarmaken van de broodje's warme worst, dit werd een gezellig potje koken beneden met 2 meiden in de kombuis.
De vreugde bereikte echter een hoogtepunt op het moment dat de broodje's warme worst op een grote schaal door het raam in de stuurhut naar de mensen op het dek werden doorgegeven, met de mededeling: "hou je hand erop". Te laat !! De broodje's, gegrepen door de wind, vlogen al door de lucht en het was bijna aandoenlijk om te zien hoe de mannen in de lucht graaiden naar deze flying sausages die overigens met een fraaie boog aan bakboord op dek terecht kwamen. Dit voorval was toch goed voor voldoende gespreksstof tijdens de rest van de terugreis.

 

Het begon pas hectisch te worden tegen de tijd dat we de Texelstroom begonnen te naderen, de golven waren nu een stuk hoger en het zicht werd ook door buien stukken minder en iedereen op het achterdek werd nu verzocht naar beneden te gaan of een zwemvest aan te doen, men koos voor het eerste. Intussen was door het buiswater, wat met emmers tegelijk tegen de stuurhut sloeg, de bakboord ruitenwisser van zijn as geslagen en lag op dek, terwijl de middelste wisser op het kozijn stond in plaats van op de ruit. Ook bleek dat de schuifdeuren van de stuurhut niet helemaal waterdicht waren, het water kwam namelijk door de tochtborstels de stuurhut in en verzamelde zich onder de bank tegen het machinekamerschot.


Dit alles deerde de reislustigen, die zich intussen hadden verenigd in de aan boord opgerichte club "VRlENDEN VAN DE DOMBO" voor geen meter, want die vermaakten zich beneden in het verblijf met andere bezigheden. Met theedoeken om het hoofd gebonden, gezeten rond de tafel en gespreide handen erbovenop, werd de tafel, als zijnde gestuurd door bovennatuurlijke krachten, soms wel een halve meter van de vloer gelicht of juist op zijn plaats gehouden, als de boot een golfdal indook of wat rolde op een golf, je begrijpt hilariteit alom.

 

Maar aan al het goede komt tenslotte ook weer een eind, dus ook aan deze enerverende tocht, want om 15.45 uur legden we aan bij steiger 5 en namen we afscheid van onze gasten, die naar eigen zeggen een paar prachtige dagen hadden beleefd, die voor herhaling vatbaar waren. Wat Nan en mij betreft, daar valt altijd over te praten .

 

Wel om het verhaal af te maken om 16.30 uur werden we in de Zeedoksluis geschut, blij dat we er waren.

Herman Timmers

 

 


De Dombo

 

passer-2000-2De "Dombo", o ja, dat is een havensleepboot van de oude Rijkswerf, klein maar fijn, zeer geschikt om in kleine ruimten te manoeuvreren vanwege zijn wendbaarheid.

 

Hij werd gebruikt om schepen, onder andere onderzeeboten, mijnenvegers, fregatten en dergelijke schepen van de marine, te verslepen naar de Rijkswerf en daar te dokken maar ook weer terug te brengen naar de buitenhaven. Niet te vergeten, ook de oude Mijnendienst werd aangedaan voor sleep- en verhaalwerk.


Er was nog een sleepboot de "Bambi". Samen met de "Dombo" werden jarenlang diverse sleepklussen opgeknapt. Op beide boten zat een bemanning van 3 personen, een schipper en 2 matrozen, waarvan er één dienst doet als machinist. Samen gingen we met de "Rijksbok 4" op pad voor de nodige hijsklussen tot aan scheepswerf "Visser" aan toe. De sleepboten waren alleen voor dag en avonddiensten geschikt, omdat er geen goede accommodatie om te slapen aan boord aanwezig was.

 

De "Dombo" is in 1955 op de Rijkswerf gebouwd in het kader van een leerlingen project. De lengte van de "Dombo" bedraagt 16,58 m., de breedte 4,65 m., de diepgang 2,00 m. en hij heeft een kruiphoogte van 6,15 m. De originele motor was een Bolnes 4 cilinder van 200 pk.

Mogelijk dat de originele Bolnes t.z.t. weer teruggeplaatst kan worden, men weet waar die zich bevindt. Wie weet! Helaas is deze motor vervangen in het jaar 1975 voor een Volvo Penta TNDA 120 van 320 pk. Dit heeft men gedaan, omdat de Bolnes motor te kort vermogen zou leveren. Achteraf is het verschil in trekkracht tussen de oude Bolnes en de nieuwe Volvo te verwaarlozen. Er is tevens een hulp-bergingspomp geplaatst van het merk Samova, type 2 s 108, met een capaciteit van 6000 liter per minuut.

 

Er is er bij de bouw aan de boeg een ijsbrekersteven aangebracht om het water rond de Rijkswerf en omliggende waterpartijen ijsvrij en bevaarbaar te houden. De dikte van het ijs die ik meegemaakt heb, waar we met gemak doorheen voeren was ongeveer 25 cm.

 

Tot en met het eind van het jaar 1990 is de "Dombo" in actieve dienst van de Rijkswerf geweest. Leuk om te vermelden is dat er een Amerikaanse kruiser op de rede lag te wachten om versleept te worden naar de haven steiger 24. Toevallig waren we met de "Dombo" ingedeeld voor de sleepklus omdat de havendienst geen capaciteit had. We moesten bakboord achter vast maken van de loods, onder het slepen werden we opgeroepen door de loods of we al aan het slepen waren begonnen. De loods kon ons niet zien omdat de opbouw van de kruiser zo hoog was. We klaarden deze klus samen met de "Westgat", die aan stuurboord achter vast zat.

 

Je begrijpt natuurlijk wel wie het zwaarste werk moest doen. Al met al is het een leuk sleepbootje, niet groot maar ik kan er met een gerust hart aan terug denken en heb er met een goed en bruin leven op gevaren.
Zomaar een aardigheidje voor het nieuwsblad Y8122.

Cor van den Berg

 


Sail 2000.

 

We willen woensdag met de Dombo vroeg vertrekken naar Zaandam, maar dat levert problemen op met de bediening van de Zeedoksluis. Daarom besluiten we, de Dombo dinsdagmiddag 22 augustus al naar de Zuidvaart te varen en daar te overnachten. De steigers zijn daar niet voor passanten, maar door de havendienst wordt er een plaatsje geregeld. Er moet nog wel het een en ander aan boord gebracht worden, maar de bus van Rob Witte is daar weer goed voor. 's avonds krijgen we nog bezoek van diverse personen en bij het licht van de feestlampen maken we er een gezellige avond van.

 

We, dat zijn: Herman Timmers: schipper, Hans Kramer: machinist, Rob Witte: matroos/kok. Opstappers: Mar Timmers, Marco Timmers, John van der Veen en Wim van Spijker.

 

Woensdag 23 augustus; in het holst van de nacht (5.40 uur) vertrekken we met de Dombo naar Zaandam. De planning is goed, we zijn op tijd bij de spoorbrug en hoeven nauwelijks te wachten. Via het Noord-Hollands kanaal, het Uitgeestemeer en de Zaan varen we naar Zaandam. Er moeten nog al wat schepen door de sluis in Zaandam en de wachttijd is meer dan een uur.

 

Het is mooi weer en we liggen bij de ingang van de sluis aan een steigertje en hebben een goed zicht op alles wat er langs komt. Uiteindelijk worden we geschut en gaan we een afmeerplek zoeken. Dat is nog een heel gedoe, want niemand weet waar we mogen liggen, Uiteindelijk meren we af aan een lange lege kade, die ons doet vermoeden dat er niet afgemeerd mag worden. De gedachte er achter is, als het niet mag, komt er vast wel een havenmeester op ons af. En inderdaad dat werkt perfect. Binnen 10 minuten worden we benaderd door de havenboot en krijgen een plaatsje bij het Zaantheater.

 

Mooier kan niet, daar moeten we donderdag gasten en koffie halen. Bij het afmeren worden we nog bijna geramd door een vletje van drie meter met een echtpaar dat onze luchthoorn niet kan waarderen en bijna tussen de Dombo en een tjalk verpletterd wordt.

 

Het is inmiddels halverwege de middag en Rob gaat met Herman en Hans naar een bedrijf voor navigatieapparatuur. De reden is, dat de GPS het niet meer doet en we zo natuurlijk absoluut niet weten waar we ons bevinden. Het blijkt de antenne te zijn, die de pijp aan Maarten heeft gegeven. Nieuwe gekocht en goed opgeborgen in de koffer, monteren doen we wel in Den Helder.

 

Rond etenstijd is er een officiële ontvangst op het gemeentehuis, met een hapje en een drankje. Er zijn maar 4 plaatsen voor ons. Mar, Marco, John en Wim besluiten dan maar bij een tientjes chinees te gaan eten. Lekker goedkoop denken zij. Lekker eten en bij het afrekenen moet er fl. 2,50 meer betaald worden. Dat tientje is alleen de meeneem prijs. 's Avonds niet veel gedaan en zijn bijtijds naar bed gegaan.

 

Donderdag 24 augustus moeten we om 5.50 uur alweer zo ontaard vroeg ons bed uit en om 6.00 uur naar het Zaantheater om de gasten op te halen en een kop koffie met iets erbij te nuttigen. Ondertussen lopen er heel veel jongeren met nog veel meer pakketten te slepen. Dat blijkt voedsel en drank te zijn voor de gasten. En ook een beetje voor de bemanning. Twee bemanningsleden per boot. (wij zijn met zijn zevenen!) Om 7.00 uur vertrekken we met 12 gasten, een genummerd vlaggetje en een fotograaf naar IJmuiden.

 

Er zijn nog dertig schepen met zo'n vlaggetje en de fotograaf heeft de opdracht ze onderweg allemaal te fotograferen. Resultaat: drie gezien, tussen de meer dan duizend schepen en bootjes. Om 8.20 uur komen we in IJmuiden bij de Velsertunnel, waar we vanwege de grote drukte maar keren en ronddobberen tot de Stad Amsterdam de SailParade opent. Vanaf 10.30 uur gaan we meer drijvend dan varend naar Amsterdam, ons verbazend over de stunts die sommige "schippers" met hun bootjes uithalen. Vooral vlak voor de Dombo doen ze alsof we niet bestaan. Gelukkig hebben we een onverstoorbare schipper, die alle aanvaringen weet te voorkomen. Dus zonder echte calamiteiten komen we in Amsterdam aan rond 15.30 uur. Nog even zoeken waar we nu precies moeten zijn en wat wringen tussen een stel overstekende plezierboten meren we af aan de Oostelijke handelskade in de Aquarena.

 

Helaas is er geen walstroom en de toiletten zijn een kwartier lopen. We blijven niet lang alleen, er komen meerdere sleepboten naast ons liggen. Kontakten zijn snel gelegd met onze buren en voor we het weten zingen we spontaan gezamenlijk een aantal liedjes. Er komt zelfs applaus van de voorbijgangers.

Natuurlijk moet er over en weer op de sleepboten gekeken worden en dan zie je zulke prachtige oude scheepsdiesels, dat je bij het kijken naar de Turbo in de Dombo spontaan de tranen in je ogen krijgt. Maar het heeft zijn goede kant, want hier ontstaat het plan, te trachten de originele Bolnes weer in de Dombo te plaatsen. De motor blijkt nog in Den Helder te zijn.

 

Na een goede nasimaaltijd, gemaakt door onze onvolprezen kok, is er geen animo voor een wandeling langs de schepen en John besluit dat maar alleen te doen. Dat is een ervaring op zich. Het is inmiddels donker en alle zeilschepen zijn verlicht. Een onvergetelijk gezicht. Jammer dat niemand mee wil.

 

Vrijdag 25 augustus lopen we nog een keer langs alle zeilschepen en helaas is het dan al weer middag en gaan we met de trein naar Den Helder terug. Alleen Rob blijft aan boord.

 

Bovenstaande is een verslag van John v.d. Veen. Ronald Klaasse, z'n "kleine jongen" en ik (Margo) zijn hiema aan boord gekomen en gebleven. De "kleine jongen", het zoontje van Ronald, heeft nog met een opduwertje door de haven gevaren, waarbij hij zelf aan het roer mocht staan. Ik denk dat hij de dag van z'n leven had.

 

Nan en Rienus hebben na dit prachtige weekend de Dombo teruggevaren naar Den Helder.

 


 

VAN DE REDACTIE

We zijn nu officieel een stichting en Cor van de Berg heeft ter gelegenheid daarvan het model van de Y8122 tijdens een kleine receptie overgedragen, hij staat nu in een mooie vitrine te pronken.

 

Gebouw 41 heeft inmiddels al vaker gefungeerd als ruimte voor een feestje. Vooral wij (de fam. Witte en Meuwese) hebben daar gebruik van gemaakt. Verschillende werkgroepleden hebben ons daar fantastisch bij geholpen.

 

Nog even over de Vomar kassabonnen, we sparen nu voor ongeveer f 65,-- à f 70,- per maand. Ik vind dat toch een leuk bedrag. lk moet er nog wel even bij verwelden dat de bonnen wel iedere maand ingeleverd moeten worden. De bonnen van b.v. oktober moet ik vóór 15 november inleveren. Succes ermee en sparen maar weer!!

 

Verder hadden we nog een leuke verrassing deze maand; n.l. een laptop voor de G.P.S. van de Dombo. John kwam hiermee aan, we kregen hem van Dirk Kaaij in langdurig bruikleen. We zijn de heer Kaaij erg dankbaar, het is een mooie laptop. De mannen, onder leiding van M. Meuwese, hebben hem al uitgeprobeerd, maar dat lukte nog niet, verkeerde software of zo.

 

Foto's

Hier wat foto's uit ons album.

 

 

 

 


© Stichting Y8122 1992 - heden. All Rights Reserved.